Aktualności

Filozof w głębi pokoju

w głębi

pokoju

dwupiętrowego mieszkania na prostej filozof

jan kurowicki szuka

książki szpera w papierach stoję w drzwiach

patrzę na poetę ale na pierwszym planie widzę

futrynę drzwi boże myślę (10 lat temu z hakiem)

chociaż obaj nie wierzymy w ów byt

przecież on ma już pięćdziesiąt lat na szczęście

ja dopiero czterdzieści

 

i tak już został

przed oczyma ów widok z futryną

poetą i zatrzymanym na poddaszu czasem

 3 - 4 grudnia 2005, godz. 0.00

 


Odszedł od nas prof. Jan Kurowicki

W środę, 11 października 2017 r. – dokładnie w swoje urodziny, zmarł w wieku 74 lat profesor Jan Kurowicki – filozof, poeta, eseista, nauczyciel akademicki, autor książek. Od kilkunastu lat mieszkaniec Jeleniej Góry, wcześniej Zielonej Góry. Pogrzeb odbędzie się 21 października (w sobotę) o godz. 12.00 na cmentarzu komunalnym w Cieplicach.

Prof. zw. dr hab. Jan Kurowicki był wybitnym polskim filozofem, poetą, pisarzem i nauczycielem akademickim, krytykiem literackim, eseistą, dramatopisarzem oraz naukowcem-humanistą. Urodził się 11 października 1943 roku w Baranowiczach. Ukończył Wydział Filozoficzny na Uniwersytecie Warszawskim. W 1969 roku na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego uzyskał stopień doktora za rozprawę Literatura XX w. w perspektywie antropologii filozoficznej. W 1974 roku został doktorem habilitowanym za rozprawę Próba społecznej charakterystyki poznania obronioną na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu (recenzenci: prof. prof. Zdzisław Cackowski, Jerzy Kmita, Leszek Nowak). Od 1983 roku był profesorem nadzwyczajnym za monografię pt. Miraże świadomości estetycznej. Jego ostatnia praca akademicka związana była z katedrą Nauk Społecznych Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego we Wrocławiu na Wydziale Gospodarki Regionalnej i Turystyki w Jeleniej Górze. Wcześniej wykładał m.in. na Uniwersytecie Zielonogórskim, Szczecińskim.

Od 6 lutego 2010 r. przewodniczył Sądowi Koleżeńskiemu Polskiego Towarzystwa Hegla i Marksa.

W filozofii zajmował się estetyką i filozofią kultury. Jako poeta zadebiutował we wrocławskiej „Agorze” w 1964, a jako krytyk w 1966 r. we „Współczesności”. Członek ZLP od 1970 r., ostatnie kilkanaście lat był członkiem oddziału zielonogórskiego ZLP.

Był promotorem 12 rozpraw doktorskich z zakresu estetyki, filozofii kultury i epistemologii oraz recenzentem ponad 40 rozpraw doktorskich i 5 prac habilitacyjnych.

Drukował swe utwory, recenzje, eseje i szkice we wszystkich najważniejszych polskich periodykach literackich i humanistycznych, trudno je tutaj wszystkie wymieniać. Były to z pewnością liczące się pisma kulturalne kraju, m. in. „Twórczość”, „Miesięcznik Literacki”, „Odra”, „Kontrasty”, „Student”, „Nadodrze”, „Fakty i myśli”, „Poezja”, „Kultura”, „Sprawy i Ludzie”, w ostatniej dekadzie regularnie publikował w gdańskim „Autografie”, a także w wydaniach internetowych.

Zainteresowania Jana Kurowickiego krążyły wokół szeroko rozumianej literatury i twórczości artystycznej. Był autorem wielu książek eseistycznych, m.in.: „Człowiek i sytuacje ludzkie” [eseje] (1970), „Próba społecznej charakterystyki poznania” [monografia] (1973), „Skryte przejścia wartości” [eseje] (1975), „Dzień powszedni wyobraźni” [szkice] (1966), „Regiony wielkich i małych iluzji” [szkice] (1976), „Poznanie a społeczeństwo” [monografia] (1977), „Wyprawa w krainę oczywistości” [monografia] (1978), „Bez stałego adresu” [eseje] (1980), „Miraże świadomości estetycznej” [monografia] (1981), „Artysta jako arcydzieło” [felietony i szkice] (1983), „Biurokratyzm i władza” (1983), Odchylenia. [felietony]. Warszawa 1986, „Okolice humanistyki i polityki” [szkice] (1987), „Literatura w społeczeństwie” [szkice] (1987), „Ironia pojęć zasadniczych” [szkice] (1990), „Piękno i poznanie” [monografia] (1993), „Normalność jako sen idioty” [eseje] (1994), „Igraszki ze świętym spokojem. Eseje i czytanki” (1995), „Idealna Biblioteka” [szkice] (1996), „Kultura jako źródło piękna” (1997), „Naczynia osobności. O zjawiskach poezji lubuskiej - przegląd stronniczy. [felietony i szkice]” (1998), „Fotografia jako zjawisko estetyczne” [eseje] (1999), „Piękno jako wyraz dystansu. Wykład estetyki z perspektywy filozofii kultury” (2000), „Pochwała dystansu. Eseje i czytanki o Salonie Kultury i codzienności” (2000), „Figury wyobraźni XX wieku. Wykłady o literaturze z perspektywy filozofii kultury” (2000), „Przewodnik po arcydziełach i nie tylko” [eseje] (2001),”Wartości estetyczne fotografii” [wstęp] (2002), „Odkrywanie codzienności” (2004), „Dlaczego ozdoba zdobi” (2006) czy „O pożytku ze zła wspólnego” (2015).

Ponadto ważne są Jego książki poetyckie: Przypowieści. Wrocław 1974, Sytuacje. Warszawa 1977, Zwierzenia małego sceptyka. Wrocław 1980, Bajka na dobranoc. Warszawa 1992, Każdy. Warszawa 1993, Historie i obrazy. Zielona Góra 1995, Bajki miłosne z kobietami. Zielona Góra 1996; wyd. drugie zmienione, Zielona Góra 1999, Pozagrobowe życie sensu. Zielona Góra 1996, Wielkanoc Jednej Nocy. Wrocław 1998, Widok na koniec świata, Wrocław 2002, Kaprysy nie tylko miłosne, Toruń 2003, Zepsuta bajka, Łódź 2007, W poranku słonecznej rosy, Wrocław 2009, Momenty prozaiczne, Kraków 2013, Nieszczelny konkret, Kraków 2013, Migotanie osobności, Szczecin 2014.

Ze sztuk teatralnych: Czarownice 1971, [wspólnie z Wiesławem Hejno] i Pan Kepler raczy umierać. [monodram]. Zielona Góra 1997.

Otrzymał m.in.: Nagrodę Kulturalną Wrocławia (1978), Zielonogórskiego Czarta Kulturalnego (1998), Lubuski Wawrzyn Literacki (1999) i Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry (1999). 20 kwietnia 2006 w Domu Literatury w Warszawie otrzymał nagrodę UNESCO w dziedzinie krytyki literackiej za całokształt pracy twórczej.

Rok temu minister kultury przyznał prof. Kurowickiemu Medal Gloria Artis – za zasługi dla kultury polskiej; pisarz odmówił przyjęcia i odesłał medal ministrowi.

Z okazji 70 rocznicy urodzin jego uczniowie przygotowali Księgę jubileuszową dedykowaną Profesorowi Janowi Kurowickiemu (red. Tadeusz Borys i Adam Płachciak) pt. „Kultura jako problem filozofii”.

Cokolwiek by jeszcze napisać o twórczości Janka, jakiekolwiek wymieniać kolejne Jego dzieła wszystko to będzie banałem. Zgromadził bowiem ogromny i wszechstronny, a przede wszystkim wybitny dorobek. Żal się z Nim żegnać…

 Eugeniusz Kurzawa

 wykorzystano zdjęcie ze strony: www.jelonka.com


Paukszta z osiemnastką

Tort z liczbą „18” mówił, że konkursy literackie im. Eugeniusza Paukszty w Kargowej są już dorosłe. Trwają od 18 lat.

18 lat trwa już idea ogólnopolskiego konkursu na prozę (opowiadanie lub nowelę czy inne formy), której patronuje poznańsko-wileński pisarz Eugeniusz Paukszta. Nie dziw zatem, że co roku do Kargowej na podsumowanie konkursu i seminarium z tym związane przyjeżdża jego syn Dominik. A ponadto twórcy z całej Polski (po nagrody), gdyż impreza jest ogólnopolska i dla każdego kto potrafi coś mądrego napisać. Tak było w piątek, 29 września, w kargowskiej mediatece.

W tym roku zwyciężyła praca Anny Kokot z Przeźmierowa pod Poznaniem. O takim „wyroku” zadecydowało jury w składzie dr Joanna Wawryk (UZ), Ewa Mielczarek (WiMBP w Zielonej Górze) i Alfred Siatecki (ZLP, oddział zielonogórski) jako przewodniczący. Przed wręczeniem nagród Eugeniusz Kurzawa, prezes oddziału ZLP, ciepło wspominał Janusza Koniusza, który od 17 lat przewodniczył Pauksztowskim konkursom. Niestety, odszedł od nas w marcu br. Na sali były obecne żona poety – Izabela Koniusz i córka – Donata Wolska.

            Potem był koncert, czyli coś dla ducha, a na koniec suty i smaczny poczęstunek.

Eugeniusz Kurzawa wspomina Janusza Koniusza w czasie podsumowania konkursu im. E. Paukszty w Kargowej

Forum Dyskusyjne

Na granicy światów: „Śmierć i co dalej?”

reinkarnacja w religii, psychologii i jako zjawisko kulturowe

WiMBP, Zielona Góra, czwartek 5.10.2017 r.

Godz 17:00 Sala Pro Libris – warsztaty medytacji mantra-jogi poprowadzi Kuba Paździor

Godz 18:00 Sala Wykładowa – rozpoczęcie Forum - prowadzący Maciej Mikurda

Goście Forum:

Ada Edelman – autorka bloga „Biuro Duchów” (biuro-duchow.blog.onet.pl/tag/ada-edelman), pisarka i autorka książek, znana tarocistka i medium. Dwukrotnie przeżyła śmierć kliniczną

Joanna Sachse – uczennica Międzynarodowej Szkoły Złotego Różokrzyża, naukowiec specjalizujący się w indologii, znawca wierzeń i kultury hinduskiej oraz literatury staroindyjskiej

Tadeusz Hoppe (Trisama Dasa) – sekretarz Rady Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny w Polsce, koordynator Akademii Wisznuizmu

dr Andrzej Kaczorowski – psycholog, psychoterapeuta i hipnoteraupeta, autor książek i artykułów o hipnozie regresyjnej i reinkarnacji, autor strony www.hypnosis.pl. Podczas seansów hipnozy przenosi ludzi do ich poprzednich wcieleń.

Lesław Jakub Paździor(Kavi) wicedyrektor Instytutu Studiów Azjatyckich we Wrocławiu, nauczyciel technik medytacji, współtworzy projekt Kirtan Zone: https://www.facebook.com/KirtanZone/

dr Robert Rudiak – poeta, pisarz, krytyk, historyk literatury, autor książki „Umieralnia” i strony www.rudiak.like.pl, prezes Lubuskiego Stowarzyszenia „Debiut”

Co dzieje się z człowiekiem po śmierci? Czy dusze wędrują przez szereg wcieleń? W jakim celu reinkarnujemy? Jaki jest sens istnienia dusz i życia ludzi? Co mówią nam zmarli? Na te i podobne pytania odpowiedzą goście spotkania „Na granicy światów – reinkarnacja‟. Spotkanie ma charakter otwarty – zapraszamy do udział wszystkich zainteresowanych.
Pojęcie „reinkarnacja‟ oznacza powtórne wcielenie duszy po śmierci bytu fizycznego. Wiara w reinkarnację występuje w buddyzmie, hinduizmie, gnostycznych odłamach chrześcijaństwa. Przekonanie o wędrówce dusz wyrażali także niektórzy greccy filozofie, między innymi Pitagoras i Platon czy ojcowie kościoła – Orygenes, św. Grzegorz z Nissy czy św. Hieronim. Podobnie reinkarnacja była uznawana w wiekach późniejszych za możliwą formę wiecznego istnienia przez największe umysły – Giordano Bruno, Emanuela Swedenborga, Woltera, Immanuela Kanta, G. E. Lessinga, Honoriusza Balzaka, Johanna Wolfganga Goethego, Allana Kardeca oraz współczesnych naukowców, wizjonerów i artystów, m.in. Artura Schopenhauera, Jacka Londona, Edgara Cayce’a, Rudolfa Steinera czy Carla Gustava Junga.
W trakcie tego spotkania porozmawiamy o doktrynie reinkarnacji w hinduizmie i u współczesnych różokrzyżowców. Poznamy różnice i podobieństwa. Głos zabierze także praktyk – dr Andrzej Kaczorowski, psycholog i hipnoterapeuta, który podzieli się doświadczeniami zebranymi podczas wieloletniego praktykowania sesji regresji. Ada Edelman przedstawi poruszające wyznania dzieci, które pamiętają swoje poprzednie wcielenia. Wystąpi także dr Robert Rudiak – autor książki „Umieralnia”.

Warsztaty medytacji mantra-jogi w Sali Pro Libris o godz. 17.00 poprowadzi Kuba Paździor (Kavi) - nauczyciel, który medytuje od ponad 25 lat, a obecnie współtworzy projekt Kirtan Zone. Podczas spotkania, po krótkim wprowadzeniu do jogi, będzie można spróbować praktyki różnych technik mantra-medytacji, takich jak dźapa (medytacja indywidualna) oraz kirtan (wspólna medytacja z użyciem różnych form muzycznych). Uzdolnienia muzyczne nie są potrzebne!

Rozmowy kuluarowe z poszczególnymi uczestnikami Forum po zakończeniu ok. 21.00

Zupa drwala i Waśkiewicz

Sporo osób pojawiło się na Lubuskim Czwartku Literackim 21 września (2017 r.) w Sali klubowej Pro Libris, na promocji książki Andrzeja K. Waśkiewicza „Jedzenie jest niezdrowe. Ale przyjemne…” wydanej przez ZLP.

Kto wie, być może ten tłumek przyciągnęła zapowiadana wcześniej degustacja zupy drwala, jednej z potraw AKW? Bo przygotowanie potrawy, omówienie jej składników, jak też poczęstunek oczywiście się odbyły. Ba, na sali znalazł się autentyczny syn drwala, który zabrał głos chwaląc walory energetyczne zupy drwala...

O tym jak doszło do wydania tak nietypowej dla Waśkiewicza pozycji opowiedział Eugeniusz Kurzawa, redaktor książki, a właściwie książeczki. Zawiera bowiem tylko dziewięć tekstów, będących zarazem przepisami, jak i barwnymi gawędami AKW na temat jedzenia. Wiele osób było zaskoczonych dowiadując się, że wybitny poeta i krytyk literacki lubił zajmować się kuchnią. Z tegoż dziełka wynika, że owszem – lubił. Pozycja jest drugim już wydaniem "Jedzenia...". Pierwsze miało tylko 5 (słownie: pięć) egzemplarzy i w zamyśle redaktora, pomysłodawcy pracy, miało stanowić prezent ślubny dla Mirosławy Szott i Janusza Łastowieckiego, przygotowanym z wdzięczności za zajmowanie się od kilku lat postacią i twórczością Waśkiewicza. Zostało im wręczone 26 listopada 2016 r. podczas IV Andrzejków Waśkiewiczowskich w Wilkanowie. Szybko jednak okazało się, że szkoda chować tak unikatowe dziełko poety „pod korzec”. Oddział ZLP zdecydował zatem, żeby rzecz wydrukować wzbogacając przepisy o wspomnienia rodziny (żony, dzieci) oraz zdjęcia. Całość piękna i cenna. Już doczekała się recenzji Krystyny Koneckiej i Leszka Żulińskiego.

O Waśkiewiczu w kuchni podczas promocji – poza Kurzawą – mówiła Maria Wasik, długoletnia przyjaciółka Waśkiewiczów oraz Lidia Kurzawowa.

W trakcie spotkania                    Szykowanie zupy drwala wg AKW                        


Konkurs Paukszty

Rozstrzygnięcie ogólnopolskiego konkursu prozatorskiego im. Eugeniusza Paukszty w Kargowej. Jury w składzie: Alfred Siatecki (ZLP), Ewa Mielczarek (biblioteka wojewódzka), Joanna Wawryk (Uniwersytet Zielonogórski), zdecydowało, iż w roku 2017 należy przyznać  I miejsce w konkursie na opowiadanie (lub inne formy prozatorskie) Annie Kokot z Przezimierowa k. Poznania, II miejsce Stanisławowi Szulistowi ze Sobowidza, a III miejsce Agnieszce Górze-Stępień z Lublina. Wyróżnienia:  Krzysztof Martwicki Płońsk i Aleksandra Mazur Wola Grzymalica Kolonia. Wręczenie nagród odbędzie się podczas uroczystego podsumowania konkursu 29 września w kargowskiej mediatece. Organizatorami konkursu są: biblioteka publiczna w Kargowej, ZLP oddział w Zielonej Górze oraz inne organizacje.

Doroczna Nagroda Literacka ZLP im. Andrzeja K. Waśkiewicza

Zielonogórski oddział ZLP ogłasza, że rozpoczął już przyjmowanie zgłoszeń do corocznej Nagrody Literackiej im. Andrzeja K. Waśkiewicza.

Zgodnie z regulaminem przyjętym przez zarząd oddziału Związku Literatów Polskich, kandydatów do nagrody mogą zgłaszać działające na Środkowym Nadodrzu stowarzyszenia twórcze, instytucje kultury, szkoły wyższe (wydziały humanistyczne), redakcje i wydawnictwa o charakterze kulturalnym, a także twórcy indywidualni, czytelnicy i bibliotekarze oraz członkowie kapituły przyznającej nagrodę. Jako kryterium decydujące o przyznaniu nagrody będzie uznawany wartościowy dorobek artystyczny i/lub dzieło literackie, krytyczne, eseistyczne powstałe w ostatnich pięciu latach. Laureatem nagrody może zostać autor tworzący na Środkowym Nadodrzu.

Zgłoszenie powinno zawierać dane osobowe kandydata, krótkie uzasadnienie wraz z dziełem/dziełami stanowiącymi podstawę zgłoszenia kandydatury. Zgłoszenia należy przekazywać pisemnie (osobiście lub pocztą) na adres oddziału ZLP (w bibliotece wojewódzkiej, sekretariat): 65-077 Zielona Góra, al. Wojska Polskiego 9, do 10 listopada 2017 r. włącznie.

Kapituła Nagrody Literackiej ogłosi zaraz po swym posiedzeniu (prawdopodobnie ok. 13, 14 listopada) listę nominowanych do Nagrody, zaś nazwiska laureatów podczas uroczystego wręczenia Nagrody. Nastąpi to 24 listopada w Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze.

Prezes oddziału ZLP

Eugeniusz Kurzawa

Regulamin Nagrody Literackiej im. Andrzeja K. Waśkiewicza

 § 1

Nagroda Literacka im. Andrzeja K. Waśkiewicza, zwana dalej „nagrodą”, przyznawana jest przez oddział Związku Literatów Polskich w Zielonej Górze w rocznicę swego powstania (13 października 1961) w uznaniu za wartościowy dorobek pisarski lub dzieło literackie, dramaturgiczne, krytyczne, eseistyczne.

Laureatem nagrody może zostać autor tworzący na Środkowym Nadodrzu.

 § 2

Kandydatów do nagrody mają prawo zgłaszać działające na środkowym Nadodrzu stowarzyszenia twórcze, instytucje kultury, szkoły wyższe (wydziały humanistyczne), redakcje i wydawnictwa o charakterze kulturalnym, a także twórcy indywidualni, bibliotekarze oraz członkowie kapituły przyznającej nagrodę.

Zgłoszenie powinno zawierać dane osobowe kandydata, krótkie uzasadnienie wraz z dziełem/dziełami stanowiącymi podstawę zgłoszenia kandydatury. W wyjątkowych sytuacjach można odstąpić od powyższej zasady.

Prezes zarządu oddziału ZLP podaje do publicznej wiadomości komunikat o trybie i terminach zgłaszania kandydatów do nagrody.

 § 3

Zarząd oddziału ZLP powołuje kapitułę nagrody. W jej skład wchodzą twórcy, naukowcy, humaniści, teoretycy i krytycy literatury.

Kapituła nominuje trzech finalistów nagrody, a następnie spośród nich wskazuje laureata. Jednakże kapituła ma prawo podjęcia decyzji o innym trybie przyznania nagrody. Wyłanianie finalistów nagrody i wybór laureata odbywa się w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu kapituły.

§ 4

Interpretacja regulaminu należy do kapituły, a razie niemożności podjęcia przez nią decyzji - do zarządu oddziału ZLP.

  

Za zasługi dla woj. lubuskiego

 W sobotę, 24 czerwca 2017 r., podczas uroczystego posiedzenia Sejmiku Województwa Lubuskiego, oddział zielonogórski ZLP został odznaczony odznaką honorową Za zasługi dla woj. lubuskiego.

Odbyła się wielka feta w Filharmonii Zielonogórskiej, specjalnie przyjechała do Zielonej Góry pani wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska. Wpierw wręczono trzy tytuły „honorowego obywatela województwa”, jeden dostał prof. Zbigniew Izdebski, seksuolog, dziś znana w Polsce postać, drugi to rektor Uniwersytetu Zielonogórskiego. Zasłużonych dla województwa lubuskiego było więcej, ale ważne, że wśród nich - obok oddziału ZLP - wdowa po naszym koledze z Żar, Januszu Werstlerze.

Na sali zasiedli członkowie oddziału, którym chciało się pofatygować na uroczystość (oczywiście poza prezesem oddziału z małżonką Lidią): Jolanta Pytel, Barbara Konarska, Katarzyna Jarosz-Rabiej, Krzysztof Jeleń z małżonką, przybyła też sympatyczka literatów Maria Wasik, emerytowana dyrektorka biblioteki wojewódzkiej.

Tym sposobem oddział ma już kolejny ładny dyplom, a do tego medal. Być może potrzebne będzie zakupienie gabloty, żeby wyeksponować wszystkie pamiątki. Problem w tym, że oddział nie ma swojej siedziby (poza formalnym adresem w WiMBP).

Wystąpienie prezesa poniżej.

fot. Krzysztof Kubasiewicz

Wystąpienie prezesa oddziału zielonogórskiego ZLP 24 czerwca 2017 r. podczas uroczystego Sejmiku Województwa Lubuskiego, z okazji odznaczenia oddziału medalem honorowym Za zasługi dla woj. lubuskiego.

 Trudno nie skorzystać z takiej okazji, jak możliwość wystąpienia - w imieniu moich koleżanek i kolegów, którzy siedzą na tej sali (w piątym rzędzie, jeśli dobrze liczę) - wobec tak licznie zgromadzonej władzy, decydentów.

Cieszę się, że już po 55 latach istnienia zostaliśmy, jako organizacja, docenieni. Przez ten czas w naszych szeregach pojawiło się i przewinęło stu autorów, poetów, prozaików, krytyków. Bardzo niewielu, w porównaniu do miliona mieszkańców województwa. Ale ta garstka od lat 50., 60. zapisywała i zapisuje nadal na kartach swych dzieł - na trwałe - Ziemię Lubuską. Na różne sposoby. Zapisy te, mam nadzieję, przetrwają, choć czas dla kultury jest dziś niezbyt łaskawy.

Dlatego chciałbym prosić, żeby władza pomyślała, jak i co można zrobić, żeby kolejne nasze prace literackie, powiedzmy nawet - dzieła, trafiały „pod strzechy”. Gdy chodziłem do szkoły średniej w Świebodzinie, to na języku polskim uczyłem się, że jest taki poeta lubuski - Janusz Koniusz. Czy dziś nie można wprowadzić do programów szkolnych takich informacji? Wiele lat później jeździłem z paniami z biblioteki wojewódzkiej w ramach objazdów metodologicznych po książnicach regionu. Wpierw one miały kilka godzin zajęć z miejscowym bibliotekarkami w danym rejonie, a na koniec jako ta wisienka na torcie odbywał się spotkanie z poetą. To było wówczas bardzo ważne i dla mnie, i jak się potem okazało na niektórych przykładach, także dla tychże małych bibliotek.

Znów pojawia się pytanie, czy nie warto byłoby realizować takie pomysły. W ten sposób wprowadzamy bowiem do obiegu społecznego nasz lokalny, regionalny dorobek. Może nie od razu na miarę Nobla, ale tutejszy. Dorobek, dodajmy, który wart jest, żeby dotarł do szkół, zwłaszcza na uczelnie i żeby na temat twórczości tych „własnych literatów lubuskich” na uniwersytecie powstawały prace magisterskie, doktorskie. Oczywiście wiem, że takowe powstają, ale dlaczego tak mało...

Warto taki program realizować, lecz też warto się z nim spieszyć. Bo nasze szeregi się kruszą. Tego doniosłego momentu odznaczenia oddziału ZLP nie doczekali - a mówimy dosłownie o ostatnich tygodniach, miesiącach, góra dwóch latach - koledzy: Janusz Koniusz, Mieczysław J. Warszawski, Zygmunt Kowalczuk, Janusz Werstler, Tadeusz Sojka, Ireneusz Szafranek.

I jeszcze jedna istotna kwestia na koniec. Mimo wagi twórczości literackiej, znaczenia książek dla społeczeństwa, tutaj mówimy o regionie lubuskim, pisarz nie ma prawie nic ze swojej aktywności twórczej. Żaden drukarz nie da za darmo papieru na książkę, nie wydrukuje jej za „dziękuję”, podobnie grafik nie zaprojektuje za nic okładki. A tymczasem literat pisze za darmo. Takie czasy! Choć przecież to jego wkład w dzieło jest największy! Niestety, nikogo to nie interesuje.

Pomyślcie państwo, to adres do władz, o wsparciu tego pisarza, a zarazem będzie to inwestycja w lokalną  i polską literaturę. Ufundujcie stypendia, nagrody, inne formy zapomogi. Żeby ów „chudy literat” siedząc, być może nad pracą życia, miał za co kupić chleb i masło. Lecz niestety, nasza, autorów sytuacja, przypomina tę sprzed jakichś 150 lat (a więc jeszcze pod zaborami). Józef I. Kraszewski powiedział wówczas tak: „Na kraj nie ma co liczyć. Kraj chętnie stawia pomniki. Ale nie daje na chleb”.

 Eugeniusz Kurzawa

Fot. Krzysztof Kubasiewicz

Konkurs na utwór o Zielonej Górze

Towarzystwo Miłośników Zielonej Góry WINNICA ogłosiło III edycję konkursu na utwór literacki o tematyce zielonogórskiej oraz nabór zgłoszeń do Zielonogórskiej Nagrody Literackiej "Winiarka". Pierwsza kategoria jest dedykowana tekstom nowym, nigdzie nie publikowanym, druga - książkom literackim, które ukazały się w ubiegłych latach. Teksty i książki zgłaszane do konkursu (zarówno poetyckie, jak i prozatorskie) powinny dotyczyć Zielonej Góry. Prace można nadsyłać do polowy września 2017 r.

Regulaminy obu konkursowych kategorii na stronie www.tmzg.org.pl


Zmarł Zygmunt Kowalczuk

14 maja 2017 r. zmarł w Zielonej Górze poeta, prozaik, publicysta, historyk dr hab. Zygmunt Kowalczuk. Miał 54 lata. Do ZLP należał od 2007 r. Po ukończeniu studiów teologicznych był księdzem katolickim w parafiach diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Potem zajmował się pracą naukową m.in. w Instytucie Historii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Jako badacza interesowały go kwestie religijne. Był autorem kilku tomików wierszy, opowiadań dla najmłodszych czytelników i monografii. w 2007 otrzymał Lubuski Wawrzyn Literacki. Jego pogrzeb odbył się 18 maja w Bieczu koło Lubska, gdzie wcześniej mieszkał. 


Odszedł od nas Janusz Koniusz

Z wielkim żalem dowiedzieliśmy się o śmierci Janusza Koniusza, naszego kolegi po piórze, prezesa honorowego oddziału ZLP, Honorowego Obywatela Zielonej Góry.

Był poetą, prozaikiem, felietonistą, autorem słuchowisk radiowych i audycji telewizyjnych, autorem opracowań baśni i legend lubuskich, wspomnień żołnierzy i osadników na Ziemi Lubuskiej oraz lubuskich almanachów i antologii poetyckich, dziennikarzem. Swoje dojrzałe życie związał z Zieloną Górą, do której przyjechał w latach 50. XX wieku. Niezwykle zasłużony dla miasta, dla środowiska twórczego na środkowym Nadodrzu, postać bez której życie literackie regionu wydaje się niemożliwe.

Urodził się 1 lutego 1934 r. w Sosnowcu-Niwce, debiutował wierszem na łamach „Życia Literackiego” w 1951 r. Studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, studia polonistyczne ukończył na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1961 r. był współzałożycielem zielonogórskiego oddziału Związku Literatów Polskich, w którym przez całe dziesięciolecia pełnił różne funkcje.

Jest autorem kilkunastu zbiorów wierszy, tomów opowiadań oraz publikacji eseistycznych, w tym szkicu o Tadeuszu Kuntzem-Koniczu, urodzonym w Zielonej Górze, polskim malarzu XVIII-wiecznym. J. Koniusz był przez szereg lat redaktorem naczelnym pisma społeczno-kulturalnego „Nadodrze”, był współtwórcą i sekretarzem Lubuskiego Towarzystwa Kultury.

Za działalność kulturalną i społeczną odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał Lubuską Nagrodę Kulturalną (1957, 1978), Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1960), Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry (1980, 2009) i dwukrotnie Lubuski Wawrzyn Literacki (1995, 2008), a także Medal Zasłużonego dla Kultury Polskiej „Gloria Artis” (2011).

Janusz Koniusz do ostatnich chwil życia, jak i przez całe swe życie był aktywny, uczestniczył w życiu środowiska literackiego. 25 listopada 2016, jako przewodniczący kapituły Nagrody Literackiej im. Andrzeja K. Waśkiewicza, przedstawił podczas uroczystości wręczenia tego lauru werdykt jury. Po raz ostatni, jako prezes honorowy, uczestniczył w posiedzeniu zielonogórskiego zarządu oddziału ZLP 18 grudnia 2016 r. w Wilkanowie. I nic wówczas nie zapowiadało tak szybkiego odejścia, mimo postępującej choroby. Jak zwykle, przedstawił kilka pomysłów wartych realizacji, mówił o przyszłości.

Prawdopodobnie ostatnim opublikowanym tekstem, a może i ostatnim napisanym, była - co znamienne - recenzja wydrukowana już w 2017 r. w piśmie "Pro Libris" pt. "Wiersze Aleksandry Kurzawy". Znamienne, gdyż Janusz Koniusz zainteresował się debiutanckim tomikiem wierszy autorki z pokolenia swoich wnuków. Jakby podał jej rękę i namaścił pisząc w końcowym akapicie: "Aleksandra Kurzawa przygotowała do druku drugi tomik, co jest dobrą wiadomością".

Jego ostatnim marzeniem, o czym wspominał krótko przed śmiercią, było wydanie swego ostatniego już tomu utworów "starych i nowych", jak to określił. Miejmy nadzieję, że książka ukaże się... 

Żegnaj panie Januszu! 



XVIII Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Eugeniusza Paukszty